Avonturen van Robinn, Mama van Robinn

Wereld prematuren dag! Mijn prematuur baby!

Ik wil deze blog beginnen met hoeveel respect ik heb gekregen voor alle ouders met een prematuur/ dysmatuur baby maar ook ouders met kindje die door andere medische oorzaken langer in het ziekenhuis moeten verblijven. Net papa en mama geworden met zoveel zorgen, onzekerheden, vragen en soms (nog) geen antwoorden!

Ik vertelde laatst al over mijn zwangerschap waarin in ik met 34 weken beviel. Daar ging mijn meisje naar de  neonatologie afdeling om verder de check te doen ver bij mama vandaan! Nadat ik klaar was in de verloskamer (lees hersteld en schoon!) Mocht ik naar Robinn met bed en al. Ik was nogal moe en niet fit na de bevalling. Ik weet alles nog heel vaag maar zie mezelf nog vaag in de kamer gereden worden.Daar lag Robinn in de couveuse aan allerlei draadjes met alleen een luier en een mutsje op. Met aan de armpje een infuus. Zo klein als ze was mijn mooie meisje. Ze had al redelijk wat gewicht 2490 gram, wat niet slecht is voor een baby van 34 weken! Gelukkig was wel alles goed maar wel in de couveuse. Omdat het zo warm was daar voelde ik mezelf niet lekker worden dus tijd om even te gaan slapen en bij te komen van alles!

couveuse
Net na de geboorte in de couveuse

 

Die dag beleefde ik als een roes, je ben trotste mama geworden maar het besef verder is er nog niet helemaal. Ik ben vrij sterk ons meisje is sterk denk ik en red het wel ze komt er wel!  Die dag krijgt ze nog wel een neusbrilletje ivm toch wat vocht in de longentjes. Voeding krijgt ze die dag via Fingerfeeding (een spuitje met smal slangentje die je langs je pink hou en zo aanbied ). Zo eet ze de eerste 2 dagen.

De periode met Robinn in het ziekenhuis!

Robinn is een sterk meisje dat is al snel duidelijk. De tweede dag mag haar neusbrilletje eraf. Zo zien we ons mooie meisje een stuk beter. De derde dag mag haar infuus er even af ivm irritatie. Maar omdat het zo goed gaat en er nog geen slechte uitslagen zijn van het bloedonderzoek mag deze eraf blijven. Ook mag ze al uit de couveuse. Heerlijk gevoel niet meer in de couveuse niet meer moeilijk doen om der aan te raken of te pakken. Wel krijgt ze die dag een sondevoeding. Eten is heel vermoeiend maar wel belangrijk natuurlijk. Ik geef wel borstvoeding en dit gaat dan via de sonde. De dagen erna wordt steeds vaker de fles aangeboden elke dag dat ze beter de fles drinkt is goed. Elke fles die ze leeg drinkt is een overwinning (bij 5 dagen oud de eerste) De eerste keren is dat vooral ‘snachts. Dit hoor ik dan als ik ‘smorgens naar de afdeling bel om te vragen hoe het gaat. Een yes gevoel maar ook een steek dat het net niet die fles is die wij hebben gegeven

img-20150122-wa0019
1 dag oud

 

Maar ook uit de couveuse voor het eerst kleertjes aan, kleertjes die papa nog snel heeft gekocht bij Prenatal. Want het leuke speciale new born setje is nog veelste groot. Mini kleertjes die nou de pop aan heeft (ze ziet een foto met een setje die de pop aan heeft en noemt haar babyfoto ook pop). Als we meten op een dag zien we dan ook dat ze 41 cm is zo klein!

Ze doet het goed en huilt weinig  en slaapt veel wat natuurlijk voor ons fijn is. Zo hoef ik haar nooit huilend achter te laten. Zover ik nog weet heb ik ze maar 1x “huilend” aangetroffen maar dat was i.v.m. etenstijd.  Na een week mag ze ook van de monitor af. Geen draadjes meer alleen de Sonde die ze op een avond er zelf uitrekt (toen al een boefje) zelfs ’s nachts nog een keer. Helaas is die nog wel nodig dus krijgt ze wel een nieuwe.

Met 10 dagen mag ze naar de wiegenkamer. Hier is de temperatuur wat lager en liggen ze wat meer zelfstandig. Nu ik er over na denk hoe sneu zo “alleen” gelukkig lag ze samen met nog een ander kindje van even oud. De volgende dag stoppen ze met de restjes van de fles te geven via de sonde. Weer een stap, de sonde halen ze er nog niet uit want een terug val is altijd mogelijk. Een dag later mag ook de sonde eruit. Zo fijn om dan je meisje na 11 dagen eindelijk te zien zonder allerlei draadjes. Gewoon ons mooie meisje! Tijd voor een familie foto.

Op 3 februari krijgen we het goede nieuws te horen het gaat zo goed met Robinn ze drinkt goed en ze is zelfs al wat aangekomen de andere dag mag ze mee naar huis.

Precies 2 weken later mag ons kleine meisje mee naar huis. Gekleed in de nog veelste grote jasje (mt 50) inimi in de maxi cosi verdwaald gaat ze eindelijk mee met ons. Tijd om echt te gaan genieten!

20150204_142513
zwemmend in der mt 50 jasje en maxicosi onderweg naar huis!

 

 

Mijn tijd in  het ziekenhuis!

Na de bevalling verbleef ik ook nog in het ziekenhuis. Hier mocht ik dan een week lang blijven (kraamtijd). Geen kraamhulp die je elke dag checkt maar elke dag een andere verpleegkundige aan je bed die de boel even komt checken. Je preutsheid vertrekt als sneeuw voor de zon en soms voelt het net een kijkdoos! Ik had gelukkig een kamer alleen en lag een verdieping hoger dan Robinn. Na het ontbijt en de controle ging ik naar Robinn en als ik daar klaar was (lees voeden, kolfen, kroelen en proberen te genieten) probeerde ik te rusten op mijn kamer. De eerste 2 dagen was ik nog afhankelijk en werd ik met een rolstoel (heel fijn, NOT!) naar beneden gebracht. Ik had het gevoel alsof er een heel elftal down under had staan trappen dus zitten in een rolstoel en lopen was geen pretje. Ook hier krijg je dan de opmerking en het was een kleintje dus moet toch makkelijker zijn geweest! (ruilen). Je lichaam is er nog niet klaar voor om te bevallen dus genoeg pijn gehad en ze zeggen die vergeet je uiteindelijk bijna 2 jaar verder weet ik het nog maar al te goed! Rust! zeggen ze dan dat helpt het heeft rust nodig! Tja hoe gaat dat als je kind een verdieping lager lig en je dus op en neer moet van afdeling naar afdeling. Ook lang staan  was geen pretje dus badje en verschonen was een vermoeide opgaven. Maar ik wilde het wel zelf doen dus deed ik dat ook. Zitten deed ik langzaam. Robinn kon ik met 1 hand vasthouden (zo klein) dus kon ik mooi de andere gebruiken om te gaan zitten!

Onzekerheden!

Ondanks dat ze het super deed gaat er van alles door je hoofd. Wat houdt ze er aan over?  Zou ze een ontwikkelingsachterstand krijgen? Leerachterstand, gedragspr0blemen? Zelfs hechtingstoornis spookte er door mijn hoofd. Dit krijg je veelal te lezen als je op internet gaat speuren. De eerste dagen weet je niet hoe lang ze in het ziekenhuis moet blijven en hoe ze het gaat doen. Niemand de antwoorden heeft op je vragen. Inclusief een lading hormonen en natuurlijk speelde deze gedachtes vooral ’s nachts op.

img-20150123-wa0003
Voor het eerst kleertjes aan!

 

Ik wilde naar huis!

Ik had het geluk van een eigen kamer waardoor ik rust had en kon pakken wanneer ik wilde. De nachten had ik rust want ja zo wordt gedacht! (is zelfs tegen mij gezegd) Rust uhm nee niet echt zoals hierboven al geschreven kwamen de onzekerheden ’s nachts naar boven. Ik sliep slecht al voor mijn bevalling maar ook erna. Ook werd ik gewoon wakker meestal rond 3 á 4 uur als ik moest kolven. Slapen daarna was er vaak al niet meer bij dan lag ik klaar wakker. In het ziekenhuis is altijd leven en tja je ligt op een kraamafdeling dus hoorde vaak wel ergens een klein baby’tje huilen. Dan mis je helemaal jou kleintje. Ook miste ik mijn vriend niemand om even tegen aan te kruipen of tegen te praten of een knuffel daar lag ik dan helemaal alleen. De dagen begonnen vaak vroeg en rond 6 uur vaak al honger. Wachten tot 8 uur dan bellen naar de afdeling hoe het gaat en eindelijk was er dan ontbijt. Je kan denken heerlijk als ze het komen brengen. Tuurlijk heerlijk maar ik pak toch echt zelf liever ontbijt wanneer ik er trek in heb.

Uiteraard komen er ook kraamtranen maar op maandag ( woensdags bevallen) hield ik het niet meer. De avond ervoor was ik even thuis geweest even schone spullen even eigen huis. De dag erna barste ik in tranen uit het enige wat ik wilde was naar huis! Lekker mijn eigen bed vooral. Tuurlijk moest mijn kleine Robinn in het ziekenhuis blijven maar ik merkte dat ik zelf daar niet meer wilde zijn en ik er ongelukkig door werd( geen roze wolk). Me vriend en ik leefde al half naast elkaar zo zouden we elkaar nog wat zien. Die avond ging ik naar huis.

De dagen erna bestond dus van op en neer reizen. Om te zorgen dat ik nog wat rust kon pakken (lees bijkomen van een heftig weekje ziekenhuis) gingen we om ste beurt naar Robinn. Tuurlijk het was enorm rot dat ik ze hierdoor weinig zag maar ik moest ook even aan mezelf denken, even bijkomen van alles! Het moment dat ik werd overrompelt met het moeder gevoel was toen de NOS overgenomen werd en er zouden aanslagen komen etc! (althans dat stond in de brief die rond ging over social media) Afwachtend zaten we naar de tv te kijken thuis op de bank en wat voelt dat het ziekenhuis ver weg. Het liefst had ik naar het ziekenhuis gereden om Robinn op te pakken en lekker mee naar huis te nemen veilig bij mij! Maar dat gaat niet en gelukkig was het allemaal maar een “onschuldige”actie!

Ik kwam langzaam een beetje bij, ik hobbelde van huis naar het ziekenhuis en weer terug, eten ,slapen/rusten, thuis kolven en weer terug. Door slapen ’s nachts was nog steeds niet want ook thuis moest er ’s nachts gekolft worden. Gelukkig sliep ik thuis wel beter, maar toch miste ik mijn kleine meid enorm.

Natuurlijk was ik na 2 weken dan ook enorm blij dat ik eindelijk heerlijk met mijn kleine meisje thuis was en samen op de bank kon liggen!

20150204_173208
Voor het eerst in haar eigen bedje!

 

Hoe gaat het nu met Robinn?

De gene die Robinn niet kennen van baby af aan zullen misschien al gelijk zeggen huh was die prematuur en zo klein?  Zelf denk ik het ook wel eens. Na het ziekenhuis zijn we nog 2x terug gemoeten naar de kinderarts. Dit om de groei in de gate te houden en i.v.m. de ontwikkeling. Tijdens de eerste controle kwam al naar voren dat de groei heel goed ging en medisch gezien ook alles goed was. De ontwikkeling werd rond 3 maanden gecheckt. Hier kreeg ik al gelijk te horen dat we niet meer terug hoefde te komen. Eigenlijk is er met der ontwikkeling nooit iets mis geweest ze gaat in sommige dingen juist vrij snel. Ook haar taalontwikkeling gaat hard ze praat steeds meer dus hier is ook niks mis mee! De hechtingstoornis waar ik bang voor was is ook goed gekomen, een enorm mama meisje juist!

20150204_173214
2 weken oud en al een klein boefje!

 

Ik weet wel dat wij enorm van geluk mogen spreken, inmiddels heb ik genoeg verhalen gelezen over prematuur kindjes en hun (hele) grote zorgen. Wij zijn dan ook blij en trots dat Robinn het zo goed doet en een super sterk meisje is. Na bijna 2 jaar kan ik wel zeggen dat onze prematuur eigenlijk geen prematuur meer is (ook al zal ze medisch het “stempeltje” altijd in haar dossier mee dragen)!

Vandaag (17 november) is het wereld prematuren dag. Een mooie dag om er eens bij stil te staan dat een 40 weken zwangerschap niet voor elke ouder van zelf sprekend is en welke grote zorgen er bij komen kijken. Ik sta deze dag zeker stil natuurlijk bij ons zelf maar vooral bij alle andere ouders die nog veel erger meemaken of hebben mee gemaakt, RESPECT!

Hieronder deel ik nog een mooi gedicht mij raakte het enorm! Dit is een poster van de campagne van couveuse ouders van dit jaar met als thema het kan ook jou gebeuren! Meer info bekijk eens hun site Couveuseouders.nl

poster-het-kan-jou-ook-gebeuren

Het kan jou ook gebeuren

Het kan jou ook gebeuren.
Een kindje verliezen, tijdens de zwangerschap gaat het mis.
Na de geboorte stilte, om nog niet te spreken over een onbeschrijfelijk gemis.

Het kan jou ook gebeuren.
Door welke oorzaak dan ook, komt jouw kindje veel te vroeg.
Overmacht, angst en misschien onnodig schuldgevoel overvalt je.
Hoop op een goede afloop. Ja het vertrouwen op een goede afloop,
dat alleen is je voor nu even genoeg.

Het kan jou ook gebeuren.
Je bent net geboren, maar hoort geen lieve woordjes of voelt geen geborgenheid.
Je ligt op een tafel omringd door artsen.
Plakkers, infusen en sondes komen tegelijk op en in je lijf.
Je snapt er niks van, maar de zorg die je op dat moment krijgt is absolute noodzakelijkheid.

‘Nee ze beseffen dit nog niet’, hoor je iemand zeggen.
Besef is er wel degelijk, ik moet dit aan het gevecht.
Om te groeien en te voltooien, in een couveuse het zelf even alleen zien te rooien.
Papa, mama waar zijn jullie nou?
Waarom hoor ik niet voor ieder slaapje ‘kleine kanjer ik houd van jou’?

Het kan jou ook gebeuren.
De zorgen bij een vroeggeboorte, voor zowel de ouders als het kind.
Ieder verhaal is anders, maar de impact is iets wat ieder (misschien onbewust) ondervindt.

Het kan jou ook gebeuren.
Een zin dat lijkt heel ver weg. Toch kan dit van het één op het andere moment geen verhaal meer zijn, dan overkomt het je echt.

 

 

Advertenties

2 thoughts on “Wereld prematuren dag! Mijn prematuur baby!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s